Vanuit de hoogte

01/06/2017

Pastor Hans Schoorlemmer schreef dit artikel voor het presenteerblad van de Dominicanenkerk. Een mijmering bij de intrigerende foto die gemaakt werd voor onze website.

In februari verscheen Erik Karst’s prachtfoto van de Dominicanenkerk in de Stentor. Het Algemeen Dagblad plaatste hem ook. ‘Onze’ kerk prominent en mooi in beeld. Het vervult je met trots.  Een intrigerende foto is het ook, anders dan anders. Ik blijf er naar kijken en hij zet  mijn hart en brein in beweging.  Een paar mijmeringen.

Je kijkt in de diepte en naarmate je langer kijkt, krijgt die diepte is duizelingwekkends, wordt zelfs zuigend. Alsof je eindeloos door zou  kunnen vallen en tuimelen. De plavuizen zijn geen harde stenen meer. In mijn beleving wordt de diepte onbegrensd. Zoals  de blauwe hemel onbegrensd is als je naar boven tuurt.

De afbeeldingen en voorstellingen zijn vanuit het hoogte perspectief verdwenen.  Wat je ziet: het ritme van de lijnen, de bogen, de kruisvorm om het middenvlak, de bruine banken, de ruitvormen in de vierkantjes (de tegels). Het geheel heeft iets mathematisch en abstract, bijna een werktekening. Maar zelfs die werktekening heeft een  gouden glans . Toch een kerk?

De  fotograaf heeft zich als een bergbeklimmer met kabels verzekerd aan daarboven in de koepel aanwezige balken.  Moedig! Die touwen – dat mensenwerk – moet je wel vertrouwen! Hij is zogezegd een hemel beklimmer.  Op plek waar vanuit  hij de foto, maakte,  – de koepel, de gewelven –   bevond zich vroeger  in veel kerken de figuur van God de Vader, Schepper, niet zelden omgeven sterren, wolken en engelen,  of de figuur van Christus, die als koning of rechter op het einde der tijden terugkeert om te oordelen over levenden en doden.  Zou Erik Karst daaraan gedacht hebben toen hij daar boven hing. Dat hij vanuit Gods perspectief keek? Misschien maar goed dat bij ons de gewelven niet beschilderd zijn. De hemel is leeg of moet je zeggen open.

Het gebouw  is  leeg. Geen spoor van mensen.  De vraag die ik mezelf stel is deze: is dit nog een kerk, de Eeuwige lijkt afwezig en ook  mensen zijn in geen velden of wegen te bekennen. Of blijft het toch een geheimvolle ruimte,  een huis van licht, waar Die we niet zien kunnen, kan wonen.  Een geheimvolle ruimte waar wij mogen verwijlen en vieren?  Hoe dan ook een mooie inspirerende en prikkelende foto. Ik word er blij van.

Last modified: 06/06/2017

Comments are closed.